നിരന്തരം പരീക്ഷണങ്ങളിലൂടെയും ഒറ്റപ്പെടലിലൂടെയും മുന്നോട്ടു പോകുന്ന ജീവിതം...... പലപ്പോഴും ജീവിതം അങ്ങനെയാണ്.....നാമറിയാതെ നമ്മെ ഒറ്റപ്പെടുത്തും. ഇപ്പോള് തികച്ചും ഏകാന്ത ജീവിതം.
പനി പിടിച്ചുകിടന്ന പകലുകള്.... സത്യത്തില് ഏകാന്തതയെ ഞാനിഷ്ടപ്പെടുന്നുവെന്ന് എന്നെ ഓര്മ്മിപ്പിക്കുകയാണ്. പക്ഷേ കൂടുതല് ഏകാന്തതയിലേക്ക് തെന്നി വീഴുമ്പോഴേയ്ക്കും അതില് തെന്നിവീഴാതെ പിന്മാറാറുമുണ്ട്. പക്ഷേ എന്തോ ഇൗ ഏകാന്തത ഇഷ്ടപ്പെട്ടു തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. ഞാന് ശല്യമാകുന്നുവെന്ന തിരിച്ചറിവ് പലപ്പോഴും എനിക്ക് ഉണ്ടാകുന്നത് അടുപ്പമുണ്ടെന്നു വിശ്വസിക്കുന്നവര് അകലാന് ശ്രമിക്കുമ്പോഴാണ്. അല്ലെങ്കില് ഒരു ഫോണ് വിളിയുടെ അകലത്തില് പിന്നീടു വിളിക്കാമെന്ന പിന്വാങ്ങല്. അപ്പോഴും അതും ആത്മാര്ഥതയാണെന്നു ഞാന് വെറുതെ മനസിനെ വിശ്വസിപ്പിക്കും.
അക്ഷരങ്ങള് തീര്്ത്തു തരുന്ന തണല് പൊതിഞ്ഞുനില്ക്കുമ്പോള് ഏകാന്തത ജീവിതത്തിലുണ്ടാകുന്നില്ല. എങ്കിലും പെട്ടെന്ന് ഒരാള് അകന്നുപോകുമ്പോള് ഉണ്ടാകുന്ന ഹൃദയവേദന പറഞ്ഞറിയിക്കാനാവില്ല. പലപ്പോഴും വേദനയുടെ ഒറ്റപ്പെടലിന്െ്റയും കാര്യത്തില് ഞാനൊരു അനാര്ക്കിസ്റ്റാണ്.
ആരെയും ആത്മാര്ഥതയോടെ മാത്രമേ സ്നേഹിക്കാവൂ എന്ന വിശ്വാസം തെറ്റാണെന്ന് പലപ്പോഴും തോന്നും. ആ നിമിഷം മനസ്സു തിരുത്തും. ചിലപ്പോള് ജീവിതത്തില് സ്നേഹം കിട്ടാത്തവന്െറ കുമ്പസാരമായിട്ടാണ് എനിക്കത് അനുഭവപ്പെടുക...........
'' അടരുവാന് വയ്യ നിന്
ഹൃദയത്തില്നിന്ന് എനിക്കേതു
സ്വര്ഗം വിളിച്ചാലും''
സ്നേഹമേ നിന്നോടുള്ള പ്രാര്ഥന ഇത്രമാത്രം..........................................
